Tiflis, 2019/03

Dört ay kadar demlendikten sonra telefona kaydettiğim şekliyle Tiflis kalıntıları. 

Zaman dijitalleştikçe zaten beceremediğim arşivleme işini; edit-büdüt hadisesini de mobile yüklediğimden beri, telefon-bilgisayar arasındaki bulutlarda mal varlığım hepten dağılmışken, doğrusu nerede ulan bu fotoğraflar diyecek hali kalmamış bir biçimde, iftihar bir yana utançla bile takdim edemiyorum ya; gene de dursun şurada fotoğraflar.

tek eksiğiniz beyaz ayarıydı galiba.

Fotoğrafı tost makinasıyla çektiğimiz zamanlardan, iki bin sekiz senesinden, bundan on bir sene öncesinden, hiç bitmeyeceğine on sene önce karar verdiğim yüksek lisans zamanından, arşivin dipsiz kuyusundan çıkma bir fotoğraf buldum. 

Bir şekilde memleketten arazi olmak üzere verilmiş kararların, o zamanlar henüz ticari bir köprü olarak nam salmamış bizim memlekette verilmiş mecburi molalarının belgesi olarak da, Suriye savaşından önce, sonrası için emsal teşkil etmesi açısından da önemli. Akademik olarak yol almaya meyletmiş bendeniz için de ayrı bir önemi var tabii, nihayetinde bencil bir günlük tutuyorsam tam da şurada, odaya girerken dizlerimin ritmi de on bir sene sonra hala aklımdadır, fotoğrafı çektikten sonra göğsüme sığmayan yarasaların kanat çırpışı da .)

Keşke bugün kullandığımız ekipmanın yarısı kadar, bak kendisi demiyorum, yarısı kadar marifetli bir aparat olsaymış elimde, ya da ne bileyim ben, analog çekseymişim. Belki biraz daha düzgün bir belge olurdu. Eğerle, keşkeyle gemi yürümüyor, tayyare kanat çırpmıyorsa, eldekini seveceğim, e mecbur sen de seveceksin sevgili günlük. 

Deşifre metinler kim bilir nerede, ya da hep bir adım fazlasını isteme ayıbıyla, fotoğrafı bulduğuma şükretmeyi ödev bilip, metnin koordinatlarını sorgulamayacağım, ama maden bulmuş gibi bir heyecanla bir diğerini de eklemeliyim şuralara. 

Bir daha denkleşene kadar sağlıcakla.

b.

bir robert capa sözüymüşçesine, 'kötü ışık yoktur, yanlış beyaz ayarı vardır' diyerek özeleştiri verip gidiyorum. gidiyorum. git.tim.

kuşun kanadında

 koca mahalle bir kuşun kanadında.

bir kelime bir işlem

Şu fonumuz olsun. Eş zamanlı olarak bu çalsın.

mahalle, maalle, mahle.

bir yerde yaşıyor, orada bulunuyor olmakla oralı olmak, oralı hissetmek, hatta orada kabul edilmek  arasında ufak bir fark var.  mahalle buradan yola çıkılmış bir işin adı.

küçük harflerle, düzensiz.
bakkalın rafı gibi, kaldırıma nizamsız konteynır gibi, bir apartmanın önündeki zamansız şantiye direği gibi, namjoo gibi düzensiz ve küçük harflerle.

büyük şehirlerin çirkin mimarisinin gölgesinde modernize edilmiş bilmem/nere mahallesi muhtarlığından farklı olarak, esnafla tanışılmış, kaynaşılmış sokakların, o sokakların evin devamı halini almış olmasıyla başlıyor mahallecilik. ve imlaya aykırı olduğu gibi, muhtarlıktan bağımsız pek çok idari birime ait pek çok sokağı kendi mahallesinden sayabiliyor.

toparlayamamak eski lanettir ya, kabaca (şair burada ne kadar global [yahut züppe] bir insan olduğunu belirtmek için değil, kendince bunun türkçe bir karşılığı olmadığına ölümüne inandığı için ecnebiceden sebepleniyor) street photography'den farklı, kent fotoğrafçılığına yakın, belki biraz sosyal belgesel, belki tamamen şahsi belgesel, düzensizliği gibi sınıflanamamış bir işin eskizi olarak beş buçuk yılda (eylül 2018 itibariyle) iki kıta, üç ülke ve bilmem kaç şehirde çekilmiş bilmem kaç fotoğraftan elemek suretiyle bir yerlere toplanmasından önce, kendi kendini elemesine çanak tutmak amacıyla.. ( e hani toparlayacaktın bre zalım)

buraya bir kaç fotoğraf atacağım. onları silip, yenilerini ekleyip, onları da toz ederken ben, olur da şahit olursanız, bana bir şekilde ses ve kılavuzluk ederseniz çok mutlu olurum.
bunun ne alakası var. olmuş mu lan buradan buraya geçilir mi, sen kronolojik mi yaşadın, efendim, ne çok ev değiştirmişsin gibi çemkirme içeren notlara da hazırım, açığım, en çok onları seviyorum :)

gecenin karanlığında metni verelim.
peşinden görseller gelsin.

sağlıcakla.
b