ey dikiz aynası.

her şey tek bir kareyle başladı. 

bazıları için hiç bir anlam ifade etmeyecek türdendi belki, ya da bazıları için sıradan bir belgesel fotoğraftan ibaretti ama..

ama güzel lisanımızda en sevdiğim uzatıcı değil mi zaten.

ama, bazı fotoğrafları çekmek için orada bulunuyor olmak yeterlidir, bazı fotoğraflar ise düşüp adamın önüne gelir. bazı fotoğrafçılar, bu bazı güzel ortalara öyle servet çetin voleleri çakar ki, voliyi vurmak işten değilken abidik bir kadrajla gubidik bir yere gidiverir güzelim iş. öte yandan bazı fotoğrafçılarda öyle bir bakış vardır ki, ne yazık ki bakamıyoruz halen öyle, sıradan bir günlük zulüm bir anda sanat eserinin oluşum sahnesine dönüşüverir.

işte bu o karelerden biri.

sonra dedim ki kendi kendime, bir adam bu kadrajı gördüyse şayet, inleten nameleri vardır muhakkak, ve daldım google hazretlerine.

çok değil, yaklaşık bir buçuk yahut iki saatlik kurcuklamanın bana verdiği yetkiye dayanarak söyleyebilirim ki, adam yaklaşık 20 senedir fotoğraf çekiyor, ve adam yaklaşık yirmi senedir 50mm.den bakıyor hayata.

sırp sarışınlarından diye tahmin etsem de kökeninin sırbistan olup olmadığına dair bir fikrim yok, malum balkan, malum muhacirat beni yanıltmasın. ancak belgradlı olduğunu söylemiş ve o kadar didiklememe karşın herhangi bir öz-portresine denk gelmemiş olmam o eski takıntımı da desteklediğinden (fotoğrafçının fotoğrafı olmaz) bir kez daha, takribi üçüncü kez sevdim boogie biraderimi.

yaşadığı şehri o denli içeriden fotoğraflamış ki, ve şanslı olduğunu kabul edelim bir dökümantarist için balkanlarda herhangi bir şehirde yaşıyor olmak bile nimetken, kardeşim hikayenin göbeğinden el sallıyor bize.
(ulan pis keltoş bi anonim olamadın şehir hayatında diye mırıldandığımı saklayacak değilim.)

bundan sonrası elemanın kendi-şehrinin fotoğraflarıyla devam edecek.

eklemek işimizdir, boogiephoto.blogspot.com adresinden yaşamadığı şehirlerde çıkardığı işleri de bulmak mümkün, ki tbilisi de esasen ikinci kez sevme sebebimdi bu ismi garip gözü güzel hacıağbiyi.